نگذاریم سرطان، مادری را از فرزندانش بگیرد

مرگ نشانی‌ام را بلد است اما من خانه‌ام را عوض نمی‌کنم.

مدت‌هاست به ناچار قوی بوده‌ام و کاش لااقل تو، خدای خوبم، زیستن را برایم سخت‌تر نمی‌کردی.

همیشه همین‌طور بوده. هر چه بیشتر جنگیده‌ام، بیشتر زخمی شده‌ام. زورم به زندگی نرسید وقتی زیر فشار کتک و تهدید شوهرم را به من تحمیل کردند. زورم نرسید وقتی همان مرد گرفتار اعتیاد شد و هر کاری را که با خواهش و آبروگذاشتن برایش پیدا کرده بودم از دست داد. زورم نرسید وقتی سال‌ها کنار مردی زندگی کردم که دیدنش، مثل دندان‌دردی بود که هیچ‌وقت آرام نمی‌گیرد.

بعد از چهارده سال، همه جرأت و همه جان باقی‌مانده‌ام را جمع کردم تا طلاق بگیرم.

پدرم گفت اگر این کار را بکنی، دیگر دختر من نیستی.

اما وقتی پسر سیزده ساله‌ام را دیدم کنار بساط پدرش نشسته، وقتی فهمیدم آن مرد دارد فرزند خودش را هم به همان چاهی می‌کشاند که سال‌ها زندگی ما را در آن غرق کرده بود، عاق شدن را به جان خریدم و رفتم.

فکر می‌کردم سخت‌ترین جنگ زندگی‌ام را برده‌ام.

اما اشتباه می‌کردم.

این روزها آدم‌های زیادی از سرطان می‌میرند. من دلیلش را خوب می‌فهمم.

بعضی سرطان‌ها فقط از گوشت و خون ساخته نشده‌اند. از سال‌های طولانی ترس ساخته شده‌اند، از تحقیر، از تنهایی، از اشک‌هایی که کسی ندیده، از شب‌هایی که تا صبح بیدار مانده‌ای و به سقف خیره شده‌ای.

شاید توده‌ای که حالا در سینه من جا خوش کرده، سهم همه همان سال‌ها باشد.

دکتر گفت: «سرطان سینه‌ات پیشرفت کرده. چرا زودتر نیامدی؟ مگر درد نداشتی؟»

خندیدم.

گفتم: «دکتر، درد سال‌هاست مهمان خانه من است… آن‌قدر درد کشیده‌ام که این یکی را هم جدی نگرفتم.»

اما حالا می‌دانم این درد با بقیه فرق دارد.

حالا می‌دانم اگر دیر بجنبم، ممکن است دختر ده ساله‌ام را تنها بگذارم؛ دختری که هنوز شب‌ها سرش را روی شانه من می‌گذارد و خیال می‌کند مادرها همیشه می‌مانند.

هاجر از مرگ نمی‌ترسد. سال‌هاست با ترس‌های بزرگ‌تری زندگی کرده است.

تنها ترسش این است که پیش از بزرگ شدن فرزندانش، مجبور به رفتن شود.

او برای ادامه درمان و جراحی به ۱۰۰ میلیون تومان نیاز دارد؛ مبلغی که برای زنی در شرایط او شبیه معجزه است.

اما شاید این معجزه با دستان شما اتفاق بیفتد.

بیایید دست به دست هم بدهیم و نگذاریم سرطان، مادری را از فرزندانش بگیرد.