خواهر شد، مادر شد؛ نگذاریم بیمار هم بماند

طوبا تنها ۲۷ سال داشت که زندگی، ناگهان همه چیز را از او گرفت. هنوز یک سال از سکته مغزی پدرش نگذشته بود که مادرش هم بر اثر سرطان اثنی‌عشر از دنیا رفت. از آن روز، طوبا ماند و دو برادر ۱۰ و ۱۲ ساله‌ای که دیگر هیچ پناهی جز خواهرشان نداشتند.

او نه برای چنین مسئولیتی آماده بود و نه مهارتی داشت که بتواند یک‌شبه زندگی سه نفر را اداره کند. در خانواده‌ای پرجمعیت و کم‌بضاعت بزرگ شده بود و فرصت ادامه تحصیل و یاد گرفتن حرفه‌ای مثل خیاطی یا آرایشگری را پیدا نکرده بود. در شهری مانند اهواز، تنها کاری که برایش پیدا می‌شد، نظافت خانه‌ها و کافه‌ها یا کارگری فصلی در زمین‌های کشاورزی بود.

طوبا هر کاری را پذیرفت؛ از تی کشیدن کف کافه‌ها و شستن سرویس‌های بهداشتی گرفته تا کار در گرمای طاقت‌فرسای مزارع، فقط برای اینکه برادرهایش مجبور نشوند درس و کودکی‌شان را رها کنند.

اما سخت‌ترین بخش زندگی او، خستگی کار نبود. گاهی رفتار تحقیرآمیز بعضی آدم‌ها، بیشتر از درد جسم، دلش را می‌شکست. آرام اشک می‌ریخت و با خودش می‌گفت: «اگر پدر و مادرم بودند، شاید مجبور نبودم این همه سختی را تحمل کنم.»

در همین روزهای دشوار، درد شدیدی در پاهایش شروع شد. ابتدا تصور می‌کرد از فشار کار است، اما درد هر روز بیشتر شد؛ آن‌قدر که راه رفتن هم برایش سخت شد. وقتی به پزشک مراجعه کرد، با توجه به شدت علائم و سابقه سرطان در خانواده، احتمال درگیری جدی استخوان مطرح شد و پزشکان تأکید کردند که بررسی‌های تخصصی و آغاز سریع روند درمان نباید به تأخیر بیفتد.

طوبا از درد خودش کمتر می‌ترسد؛ تمام نگرانی‌اش دو برادر کوچکی هستند که همه امیدشان به اوست. بارها از مددکار مهرآفرین پرسیده است: «اگر برای من اتفاقی بیفتد، برادرهایم چه می‌شوند؟»

امروز، تنها تکیه‌گاه این دو کودک، برای آغاز درمان به کمک ما نیاز دارد.

موسسه مهرآفرین در کنار طوبا ایستاده است تا روند درمان او هرچه زودتر آغاز شود. برای تأمین هزینه‌های اولیه درمان، ۴۰ میلیون تومان مورد نیاز است.

کمک شما، فقط درمان یک دختر جوان نیست؛ کمک به حفظ تنها ستون زندگی دو کودک یتیم است.